Gezocht: een handleiding 📖

Vandaag is het een prachtige dag op Agricamping Giro Di Boa in Piombino. De weersvoorspellingen zitten goed: 13 graden, volle zon. Plan strand, it is!

In de ochtend neem ik, na een koude nacht in de bus, nog even de tijd om met mijn leesboek op te warmen in de eerste zonnestralen van de dag. De afgelopen dagen maakte ik al, ongewild, kennis met de camping-cat. Een kat die ik met argusogen in de gaten moet houden, of ze ligt prompt op mijn bed. Echter weet zij niet dat ik geen dierenliefhebber ben (sorry not sorry). Alhoewel, sinds deze ochtend weet ze dat misschien wel. Want met de snelheid waarmee ze afgelopen dagen ‘ongezien’ in mijn bed durft te springen, sprong ze deze ochtend tijdens het lezen plots ook op mijn schoot. Duidelijk al knorrend op zoek naar iemand die haar huidhonger stilt. Ik moet haar teleurstellen: geen aaisessie, zoals ze die misschien wel had gekregen bij andere gasten. Want katten stillen helaas niet mijn huidhonger (again: sorry not sorry).

Het is een kat met doorzettingsvermogen, echter haar volgende pogingen om mijn gezelschap op te zoeken, mislukken ook. Tijd dan maar om naar zee te treken. Ik vraag voor de zekerheid nog even de weg bij de domein-eigenaar. ‘Gewoon hier rechtdoor over de heuvel en je komt er vanzelf’, komt er heel gerelativeerd uit zijn mond. ‘Eitje’, denk ik bij mezelf.

Wat volgt op dit gesprek met de domein-eigenaar, is een tocht vol klauteren en klimmen over heuvels. Maar vooral het onrustige gevoel dat ik de verkeerde keuzes maak op de paden onderweg. Zeker wanneer ik plots terechtkom in een overwoekerd stuk bos en ik mijn GSM-signaal verlies (tip: wanneer de paden smaller worden én plots verdwijnen, is het écht tijd om terug te draaien). De wandeltocht doet er mij aan herinneringen hoe hard ik hou van voorspelbaarheid onderweg: op deze tocht naar de zee, op deze roadtrip én in mijn leven. Ik blijf pleiten voor die handleiding in het onderbroekje bij élke geboorte. Een handleiding die zegt welke weg ik moet nemen op kruispunten in mijn leven. Een handleiding die zegt hoe stevig de te nemen hoogtes zijn. Een handleiding die zegt wanneer ik afdaal en even mag uitblazen.

En ja, – voordat de reacties hieronder massaal komen – ik wéét het. Die handleiding is er niet en zal ook niet komen, ook niet op deze roadtrip – want baby’s worden nu eenmaal niet met een onderbroek geboren.

Aangekomen op de bestemming, de zee, voel ik mezelf weer opleven. Ik focus me op het hier en nu, maar vooral op het geluid van de zee. Het ruizen van de golven kalmeert de gedachten in mijn hoofd. Ik nestel me stevig op een rots en lees uren aan een stuk in mijn boek. Ik picknick met brood en Italiaanse ham uit een lokaal winkeltje in de buurt. En dit alles vergezeld door de zon op mijn snoet. Heerlijk. Plots heb ik spijt dat ik die fles wijn bij Oskar heb gelaten.

Klaar om terug te keren. Het onbekende van de heenweg lag inmiddels achter me en de terugweg voelde vertrouwd. Wellicht ook omdat ik deze ochtend op belangrijke kruispunten, Hans-en-Grietje-gewijs, herkenningspunten heb achtergelaten op de route: een rotte boomstronk in het midden van de weg of een tak die me de juiste richting wees. Laat me. Ik noem het: inspelen op de aard van mijn beestje. 😉

Bij aankomst op de camping hoor ik mezelf volmondig én met veel overtuiging ‘JA’ antwoorden op de vraag van de domein-eigenaar of ik de weg gemakkelijk gevonden heb op basis van zijn instructies. Hij moest eens weten.

En morgen… dan ga ik wellicht opnieuw naar het strand, want nu kén ik de weg.