Koning van de tolpoorten & winterbanden zijn niét overrated 😵‍💫

Dag 1

Gisteren was een dag vol contrasten: een heerlijk pannenkoekenontbijt achter de kiezen, om vervolgens urenlang in de auto naar de eerste slaapplek af te zakken in Saint-Nectaire. Een route die me – onbedoeld – herinnert aan het opgelopen tolpoorten-trauma van zomer 2022. Sinds die zomer koester ik namelijk een gezonde aversie jegens tolpoorten. Hoe dat komt? Kort samengevat, stel je volgende voor: een onschuldig péage-ticket dat door de wind wegvliegt en een nietsvermoedende reiziger (noem haar Lana in dit verhaal) die zonder ticket bij de volgende tolpoort strandt. Paniek in de hersenpan. Als een onschuldige kip zonder kop gaat onze reiziger liften aan de kant van de weg, tot een vriendelijke Fransman haar redt. Samen lopen ze naar de info-knopje van de tolpoort (waarvan het bestaan helemaal ontging door eigen paniek). Eén druk op de knop en – wauw – de poort ging open. Les geleerd: paniek en knopjes gaan niet samen. En Fransmannen kennen liefdadigheid. Daar kom ik later in deze blog nog op terug.

Kortom, na heel wat succeservaringen aan tolpoorten arriveerde ik nét voor sluitingstijd bij Ferme de l’or Blanc, een kaasboer, in Saint-Nectaire. Donker, mistig en een tikkeltje mysterieus. En bovenal: geen bereik op mijn iPhone, sorry thuisfront. Maar: de timing van aankomst was perfect. Met een stuk geitenkaas in de hand, mocht ik Oskar op de parking parkeren. Een ruildeal waar ik trots op ben: kaas voor onderdak.

Dag 2

Bij het slapengaan was ik erg benieuwd in welk decor ik zou wakker worden. De werkelijkheid viel tegen: geen epische uitzichten, geen sprookjesachtig landschap, gewoon… een kaasboerparking. Nog voor zonsopgang besloot ik een stukje verder te rijden, op zoek naar een plek die wel aan mijn Wim Lybaert fantasieën voldeed. En dat vond ik: wat. een. prachtig. decor. Daar waar de ochtendzon bergen en dalen betoverde.

Het plan was om na het ontbijt koers te zetten richting de Italiaanse grens. Onderweg sloeg het uitzicht me, voor de tweede keer vandaag, tot verstomming: bergen, pure pracht. Mijn hart. Ik moest en zou meer berg hebben. Het rationele plan verdween als sneeuw voor de zon, en ik stuurde Oskar richting Lans-en-Vercors. Wat ik niet had voorzien, was dat de sneeuw daar geen grap was. Oskar, mijn trouwe metgezel, maar zonder winterbanden, had een ander plan. Op een smalle sneeuwweg, vlak bij een wandelparkeerplaats, weigerde hij verder te rijden. Geen grip. Niet meer vooruit of achteruit. Sterker nog, we blokkeerden de doorgang voor iedereen die omhoog of omlaag wilde.

Daar stond ik dan, paniek in de hersenpan. Maar écht, paniek. Hoewel, opniéuw was daar de redder in nood: een Fransman uit de geblokkeerde file nam het stuur over en manoeuvreerde Oskar terug naar veilige grond. De verwondering waarmee ik naar de bergen reed, maakte plaats voor opluchting toen ik er van wegreed. Die bergen? Prachtig om te zien, van ver. Voorlopig houden Oskar en ik ons aan vlakke wegen.

Nu ik dit blogbericht schrijf, zit ik weer veilig. Met een glas witte wijn en een warme kachel in de rug in een gezellig restaurant. De liefdadigheid van de Fransen heeft me wederom gered deze avond. Hoe cliché het ook klinkt: alleen reizen is niet alleen de bestemming, maar ook de onverwachte ontmoetingen, de kleine drama’s en de grootse uitzichten. En, in mijn geval, de vriendelijke Fransmannen die weten hoe ze een knopje/gaspedaal indrukken.

‘Ober, breng me nog maar een glas witte wijn, om deze dag te verteren.‘

Lied van de dag:

PS: ik moet écht heel hard lachen met de liedjes die jullie opslaan in Oskar’s spotify-lijst. Aarzel niet om me onderweg nog meer te verblijden.