Over zelfgemaakte marmelade en mildheid 🍊

Oskar en ik kregen op het domein van Agriturismo La Ca’ dell’Alpe het plekje ‘Castagno’ toegewezen. Het kampeerplekje ontleent zijn naam aan de kastanjebomen die de omgeving waarin ik vertoef, typeren. Die omgeving met kastanjebomen heb ik geweten tijdens een wandeling in het bos deze ochtend. Bij het uitblazen na een steile beklimming, ging ik perongeluk zitten op een bolster. De restanten daarvan blijven nog wel even in mijn achterwerk steken. Desalniettemin was het de moeite waard om naar boven te klimmen. Ik werd beloond met een heerlijk uitzicht.

Naast het prikkelen door de natuur, worden mijn smaakpapillen ook massa’s geprikkeld deze dagen. De diners zijn een ware culinaire verwennerij. Elke avond is een feest: rijkelijk en royaal, zoals alleen Italianen dat kennen. Mét lekkere wijn.

In de ochtend word ik vanuit mijn bed verwend met de zonsopgang, in de verte een blik op de zee en op heldere dagen zie ik zelfs Corsica liggen in het water. Mijn vroege-vogel-ritueel heeft me al adembenemende momenten bezorgd.

Zo ook aan de ontbijttafel, terwijl de andere gasten nog in hun bed liggen, mag ik al aanschuiven voor de zelfgemaakte marmelade van sinaasappelen uit ‘eigen hof’, verse ricotta en focaccia-brood. Die laatste is zelfs nog warm zo vroeg op de ochtend. Je weet wat ze vanaf nu zeggen: ochtendstond, heeft héééérlijke focaccia in de mond. Een ode aan het leven! (Maar geen ode aan de straffe Italiaanse koffie hier, die legt de volledige interne keuken directomundo lam.)

En toch word ik onderweg soms onverwacht overvallen door een gevoel van eenzaamheid en heimwee. Dan stel ik me luidop de vraag wat ik in hemelsnaam alleen doe in een gele bus voor zeven weken lang. In de dialoog met mezelf bij het beantwoorden van deze vraag, verdwaal ik. Een doolhof aan verwachtingen. En vooral dan de verwachting dat ik mezelf continu moét rekken buiten die comfortzone, plekken moét bezoeken en grenzen moét verleggen nemen de bovenhand in die dialoog.

Wat als het ware avontuur ligt in de mildheid naar mezelf op deze momenten? Om dan de vreugde te zien die voor mij schuilt in de kleine dingen: de zelfgemaakte marmelade aan de ontbijttafel, de zonsopgang vanuit mijn bed, het oplossen van kruiswoordpuzzels in de zon en het verdwalen in een goed boek. Misschien ligt de uitdaging van deze zeven weken niet in het oversteken van fysieke grenzen, maar in het omarmen van mijn eigen interne keuken.